Składanki krótkometrażowych horrorów powstają od lat. Niektóre z nich – jak Strefa mroku czy choćby Southbound – są naprawdę interesujące. Krótkie, trwające około dwudziestu minut nowele zaskakują i jednocześnie niepokoją. Są dostatecznie długie, by zainteresować widza, a jednocześnie na tyle … Czytaj dalej Fun Size Horror: Volume One
Wygląda na to, że Uwe Boll odpuścił sobie kino. Coraz mniej kręci, coraz więcej politykuje. Wielka szkoda, bo w ciągu ostatnich piętnastu lat zdołał zapracować na miano najgorszego żyjącego reżysera. W latach 2003-2013 seryjnie kręcił adaptacje gier komputerowych. Miał do … Czytaj dalej BloodRayne
Norwegowie to jednak są łebscy. W 2009 udało mi się nakręcić horror z elementami komedii, którym błyskawicznie podbili serca miłośników gatunku. W dodatku połączyli jakże modną tematykę zombie z nazistami i miejscowym folklorem. Pewnie wychowali się na bajkach o draugr … Czytaj dalej Zombie SS
Do wszystkiego można się przyzwyczaić. Przymknąć oko, zapomnieć, odpuścić. Dla Ciebie i Ognia jest tego doskonałym przykładem. Początkowe minuty projekcji bolą. Amatorskie aktorstwo, słabiutki montaż, niedopracowane ujęcia, źle zaaranżowane sceny jednoznacznie sugerują, że mamy do czynienia z produkcją nakręconą dla … Czytaj dalej Dla Ciebie i Ognia
Widz najbardziej boi się nieznanego, dlatego zazwyczaj nie dostaje kawy na ławę. Dopiero w miarę rozwoju fabuły odkrywa, kto straszy bądź zabija i z jakich powodów. Niekiedy odpowiedź jest banalna – trup zakopany pod domem albo poprzednia lokatorka, która powiesiła … Czytaj dalej Porzuceni
Świat się skończył. Jesteśmy świadkami jednego z ostatnich jego akordów. Wojskowy konwój, w skład którego wchodzą dwa autobusy wypełnione uciekinierami, przedziera się nocą przez miasto. Jeden z nich zatrzymuje się, padają w nim strzały. Kiedy żołnierze z drugiego wychodzą zbadać … Czytaj dalej Czas wymierania
Adaptacje gier komputerowych rzadko kiedy są udane. Większość sprawia zawód tak graczom, jak i przeciętnym zjadaczom filmów. Dead Rising w sumie też należy do tego grona, ale znam wielu fanów serii, którzy są nim zachwyceni. To znaczy dostrzegają jego wady … Czytaj dalej Dead Rising: Strażnicy
W lipcu w kanadyjskim Toronto zmarł George A. Romero, jeden z najbardziej znanych reżyserów zajmujących się horrorami. Człowiek, który uważany jest za ojca kinowych zombie. Zajął się nimi już w swoim pełnometrażowym debiucie z 1968 roku, filmie Noc żywych trupów, … Czytaj dalej Diary of the Dead: Kroniki żywych trupów
Debiutancki film Roba Zombie, muzyka o wybujałym ego, siłą rzeczy musiał być horrorem. Gość zdecydował się nim złożyć hołd produkcjom, na których się wychował, czyli krwawym i mrocznym filmom z lat siedemdziesiątych, wyświetlanym o północy w szemranych kinach. Z trudnego … Czytaj dalej Dom 1000 trupów
Oto kolejny z niskobudżetowych horrorów, które nie usiłują straszyć hektolitrami krwi i wyskakującymi zza ekranu potworkami. Stawiają na niepokojącą atmosferę, ujęcia rodem z kina artystycznego, niezbyt śpieszne tempo akcji. I, podobnie jak w przypadku Zło we mnie, odnoszą sukces. W … Czytaj dalej We Are Still Here
Kto wie, może właśnie z myślą o tego typu produkcjach ukuto termin „guilty pleasure”. Określa się nim mało ambitne zajęcia, takie chociażby jak oglądanie słabych filmów. Normalnie człowiek wyłączyłby je po piętnastu minutach, tu jednak ogląda je i czerpie z … Czytaj dalej Lodowa groza
Arnold Schwarzenegger w filmie o epidemii zombie? To nie jest nowy temat. Dwadzieścia lat temu będący wówczas u szczytu popularności aktor miał wystąpić w filmie Jestem legendą. Projekt ostatecznie nie wypalił i dopiero dekadę temu powieść Richarda Mathesona przeniesiono na … Czytaj dalej Maggie
Próba była ambitna. Daniel Espinosa chciał najwyraźniej nakręcić film na miarę Obcego. Trzymający w napięciu horror, w którym odcięta od świata załoga toczy nierówny bój z kosmicznym zabójcą. Trzeba mu przyznać, że punkt wyjścia całkiem niezły. Znalazł też niezłych aktorów … Czytaj dalej Life (2017)
Mickey Keating to młody amerykański reżyser, amator, który robi coraz większą karierę na festiwalach kina niezależnego. Podobnie jak Quentin Tarantino, uwielbia przetwarzać doskonale znane schematy i tworzyć z nich coś zupełnie nowego. Kocha też krew, przemoc i przesadę, jednak pokazując … Czytaj dalej Park makabry
Operacja się udała, pacjent zmarł – chciałoby się powiedzieć o [Rec] 3: Genesis. Wprowadzenie elementów komediowych do hiszpańskie serii horrorów spotkało się z ciepłym przyjęciem krytyki, jednak widzom nie spodobało się. W efekcie twórcy serii postanowili wrócić do sprawdzonego patentu … Czytaj dalej [Rec] 4: Apokalipsa
Ciepły, słoneczny dzień. Kościół. Ślub. Dwie łączące się rodziny i zakochana młoda para stająca przed ołtarzem. Wokół szaleją kamerzyści, kręcąc każdą chwilę jakże ważnej ceremonii. Wszyscy szeroko się uśmiechają, są bardzo zadowoleni. Jedynie wujek czuje się nie najlepiej. Ugryzł go … Czytaj dalej [Rec] 3: Geneza
Nakręcony czterdzieści lat temu Świt żywych trupów cieszy się dziś opinią klasyka. Niskobudżetowy, niezależny horror dzięki niekonwencjonalnej jak na lata siedemdziesiąte tematyce oraz znakomitym efektom specjalnym przygotowanym przez Toma Saviniego w mig zwrócił na siebie uwagę miłośników gatunku. Nawet dziś … Czytaj dalej Świt żywych trupów
Nakręcona osiem lat temu kontynuacja przebojowego horroru [Rec] zasługuje na miano drugiego odcinka serialu. Zaczyna się bowiem tam, gdzie skończyła część pierwsza, a zakończenie przynosi otwarte. Przypomnijmy – starą kamienicę w Barcelonie otoczyło wojsko. Wewnątrz pojawił się bowiem groźny wirus … Czytaj dalej [Rec] 2
Barcelona. Mekka polskich turystów. Ciągną do tego pięknego miasta zwabieni kultową dziś komedią Woody Allena, sławą lokalnej drużyny piłkarskiej i architektury Antonio Gaudiego. Wracają z reguły zachwyceni, choć prawdziwej Barcelony nie widzieli. Ten z filmu Biutiful czy właśnie [Rec] – … Czytaj dalej [Rec]
Lubię antologie horrorów. Krótki metraż daje twórcom większą niezależność i pozwala skupić się na opowiadanej historii. To spora zaleta, bo powiedzmy sobie szczerze – większość produkcji tego gatunku jest podobnych do siebie jak dwie krople wody. Zamiast niepokoić klimatem, straszą … Czytaj dalej Droga na południe
Pomysł na serię ABCs of Death jest szalony. To zestawy 26 krótkich, z reguły kilkuminutowych filmików grozy wyreżyserowanych za grosze przez twórców z całego świata. Twórcy dostają niewielki budżet oraz wolną rękę. Muszą jedynie zadbać o to, by tytuł ich … Czytaj dalej ABCs of Death 2
Po czterech latach przerwy Underworld powraca na wielki ekran. Powraca też Selene, niezwykła wampirzyca uwikłana w wojnę zarówno ze swoją rasą, jak i wilkołakami. Widz może się więc przygotować na kolejną dawkę tego samego: ekranowego gotyku, efektów specjalnych i durnej … Czytaj dalej Underworld: Wojny krwi
Nakręcony w języku angielskim holenderski horror Diabelski młyn to hołd złożony kultowym slasherom z lat osiemdziesiątych. Podobna stylistyka oraz odpowiednio spreparowana historia to jednak za mało, by zasłużyć na szacunek widzów. Film powinien przecież straszyć, a tymczasem śmieszy. Niedopracowany scenariusz, … Czytaj dalej Diabelski młyn
Mam ciotkę, którą horrory bawią. Nie może chodzić na nie do kina, bo zawsze – w najbardziej przerażających momentach – wybucha głośnym śmiechem. Ja aż taki twardy nie jestem, dlatego cenię sobie horrory komediowe. Takie, które trzymają w napięciu, a … Czytaj dalej Porąbani
To powtórka z rozrywki. Taka trochę bezczelna. Adam Wingard serwuje widzom właściwie ten sam film, który widzieli17 lat temu. Oczywiście zmienia masę scen i dialogów, ale wciąż opowiada o grupce młodych ludzi błąkających się po lesie w poszukiwaniu wiedźmy z … Czytaj dalej Blair Witch
Horrory przez krótki czas przeżywały swój renesans. Od kilku lat brakuje jednak filmów z tego gatunku, które odniosłyby naprawdę wielki sukces. Kina zalewane są wtórnymi opowieściami bazującymi na efektach specjalnych, krwawymi remake’ami bądź kontynuacjami starych hitów. W gąszczu tym wyróżniają … Czytaj dalej Babadook
Dawno, dawno temu, w zamierzchłych czasach nazywanych przez historyków latami sześćdziesiątymi, popularność zdobyły filmy campowe. Stanowiły one formę protestu przeciwko ówczesnemu establishmentowi oraz anty-uniwersytecką próbę obrony kultury popularnej. Tandeta stała się w nich synonimem estetyki, naiwność odpowiedzią na schematy, zaś … Czytaj dalej Pirania 3DD
Z dala od polityki 