Dziki Zachód musiał być naprawdę parszywym miejscem. Jechałeś tam i nagle wszyscy chcieli cię zabić. Indianie, poganiacze bydła, członkowie gangów przestępczych, skorumpowani szeryfi, uczciwi szeryfi, nawet felczerzy. Ba, nawet konie, muły i osły! Wiecie chyba, że jak koń wam przywali … Czytaj dalej Milion sposobów, jak zginąć na Zachodzie
To straszny film. Straszny, ale chyba lepszy od oryginału. Pięćdziesiąt twarzy Blacka na dobrą sprawę powtarza wszystkie najważniejsze sceny Pięćdziesięciu twarzy Greya, ale – jak to parodia – nieco je przerabia. Na ogół niesmacznie, niekiedy jednak zabawnie. Najczęściej nieśmiesznie, ale … Czytaj dalej Pięćdziesiąt twarzy Blacka
Na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych parodie cieszyły się ogromną popularnością i co roku do kin trafiało co najmniej kilka tego typu produkcji. Mało tego, Hot Shots czy Naga broń biły rekordy popularności! Dziś rasowych przedstawicieli gatunku prawie się już … Czytaj dalej Poznaj moich Spartan
Ten rok upływa pod znakiem filmów, które spokojnie mogłyby powstać w latach osiemdziesiątych. Małe miasteczka, przydrożne bary z kawą z dzbanka, dziwne rzeczy dziejące się w pobliżu. Taki był Brightburn, taki jest Truposze nie umierają. Tyle że tu opowieść snuje … Czytaj dalej Truposze nie umierają
Ćwierć wieku temu obejrzałem ten film po raz pierwszy. Byłem w liceum, kiedy Cztery wesela i pogrzeb właśnie trafiło do kin. I z miejsca stało się olbrzymim przebojem, nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie. Trudno odmówić komedii … Czytaj dalej Cztery wesela i pogrzeb
Oryginalne produkcje Disney Channel to oddzielny świat. Świat gwiazdek, które znają głównie nastolatki, świat tematów, które dorosłych zupełnie nie ruszają, wreszcie świat dubbingu, który odziera grę aktorską z pierwotnych emocji i podrzuca w zamian te przetworzone, z reguły boleśnie sztuczne. … Czytaj dalej Pod włos
Walt Disney palił trzy paczki papierosów dziennie. Nic dziwnego, że pod koniec życia czuł się coraz gorzej. W listopadzie 1966 roku lekarze wykryli w jego lewym płucu olbrzymiego guza i w ciągu zaledwie kilku dni usunęli mu ten organ. Przy … Czytaj dalej Hibernatus
Komedie Dany’ego Boona zawsze bazowały na wyrazistych charakterach. Tu skąpiec, tam choleryk, gdzie indziej człowiek chronicznie nienawidzący swojej byłej żony (i zmuszony spędzić w jej towarzystwie kilka dni). W Przychodzi facet do lekarza mamy do czynienia z hipochondrykiem, który pakuje … Czytaj dalej Przychodzi facet do lekarza
Zawsze wydawało mi się, że Szkoci są skąpi. Dany Boon, czołowy francuski komik, ma nieco inne zdanie. Już w Dusigroszu nabijał się z przesadnej oszczędności swoich rodaków. Podobny temat wybrał na punkt wyjścia swojej nieco starszej produkcji, zatytułowanej Wymarzony domek. … Czytaj dalej Wymarzony domek
Ryba psuje się od głowy, a seria Taxi od części trzeciej. Nie była ona zła, ale sprawiała wrażenie wtórnej. Przewidywalnej. Pozbawionej tej świeżości, którą miał oryginał. Część czwarta również nie zachwyca. Sprawia wrażenie wymęczonej i złożonej ze znanych już widzom … Czytaj dalej Taxi 4
Zaczyna się konkretnie: Sylvester Stallone wsiadado taksówki i zaczyna gadać po francusku. Dziwnym, zdecydowanie nie swoim głosem. Aktor nie zna języka ludu znad Loary i na planie kompletnie sobie nie radził z charakterystycznym „rrr”. Ktoś wpadł na pomysł, by go … Czytaj dalej Taxi 3
Daniela widzowie pokochali. W samych francuskich kinach film Taxi obejrzały tłumy, a później odbył on triumfalny pochód przez ekrany innych europejskich kranów. Jeśli gdzieś się nie przyjął, to w Stanach Zjednoczonych, gdzie jednak nieśmiało rozpoczęto starania o prawa do nakręcenia … Czytaj dalej Taxi 2
Uroczy to film. Uroczy i zakręcony. Idealny na chłodne niedzielne popołudnie, które człowiek chce wykorzystać na ostatnie chwile wypoczynku i dobrą zabawę. Tu znajdzie śmiech i międzyludzkie ciepło, wreszcie potwierdzenie wyświechtanej tezy, że nie ma lepszego faceta niż tatuś. Zwłaszcza … Czytaj dalej Szukając misia
Popularny pisarz Max (Jose Garcia – Dzień Bastylii) prowadzi beztroskie życie bon vivanta. Zmienia kobiety, imprezuje, a swoją piętnastoletnią córką Rosalie (Manon Valentin – Synalek) nie ma ochoty się zajmować. Wszystko zmienia się, kiedy dziewczyna kradnie pendrive z jego najnowszą … Czytaj dalej Wielki szus
W jednej ze scen filmu Roma Alfonso Cuarona bohaterowie oglądają starą francuską komedię. Starą dziś, bo wtedy była to produkcja stosunkowo nowa. Nazywała się Wielka włóczęga i w połowie lat sześćdziesiątych odbyła triumfalny pochód przez wszystkie europejskie ekrany. Powtórzyła tym … Czytaj dalej Wielka włóczęga
Na ekrany trafiła kolejna nieudana polska komedia romantyczna. W dodatku toczy się w tym samym fikcyjnym świecie co inne nieudane polskie komedie romantyczne. To świat, w którym zawsze świeci słońce (chyba że akurat bohaterowie mają depresję), a pracuje się jedynie … Czytaj dalej Pech to nie grzech
To kolejne cudowne dziecko ze stajni Luca Bessona. Komedia sensacyjna Taxi z 1998 roku doczekała się czterech kontynuacji, amerykańskiego remake’u, wreszcie całkiem przyzwoitego serialu z 2014 roku. Dzięki niej peugeot 406 stał się we Francji samochodem kultowym, a Samy Naceri … Czytaj dalej Taxi
Gamoń to nie moja nowa ksywka, lecz klasyczna francuska komedia z tamtejszymi gwiazdami – Bourvilem i Louisem de Funesem. I to bardzo dobra komedia. Po premierze odniosła gigantyczny sukces frekwencyjny i do dziś utrzymuje się nad Sekwaną w czołówce najpopularniejszych … Czytaj dalej Gamoń
To jeden z najsłynniejszych filmów Woody’ego Allena, jego kolejny – obok Annie Hall – klasyk. Jednak tylko pozornie reżyser opowiada o tym samym co zawsze, czyli o rozterkach sercowych nowojorskich intelektualistów. W rzeczywistości Manhattan to przede wszystkim portret miasta czy … Czytaj dalej Manhattan
Fajnie jest się pośmiać z horrorów. Nawiązać do paru klasków, rzucić cytatem, trochę schemat zmienić, by było zabawnie. Trzeba to tylko umieć. Twórcy Porąbanych opanowali tę sztukę do perfekcji, podobnie jak autorzy Śmierćgazmu. Producenci Dziewczyn śmierci tak dobrze się nie … Czytaj dalej Cięcie!
Wrócił. Jaś Fasola wrócił. A ściślej Johnny English, parodia Jamesa Bonda, a zarazem kolejne z licznych wcieleń angielskiego komika Rowana Atkinsona. Gdzie był, jak go nie było? Uczył dzieci pracy w terenie. Krycia się, wymykania, przemykania czy chociażby uwodzenia. Dzięki … Czytaj dalej Johnny English: Nokaut
Moda na parodie krwawych slasherów trwa w najlepsze. Dziewczyny śmierci to kolejna tego typu produkcja, może nie tak udana jak popularni Porąbani czy przewrotna Opiekunka, ale wciąż ciekawa. Spośród innych tego typu produkcji wyróżnia się tym, że spogląda na slashery … Czytaj dalej Dziewczyny śmierci
Powieść Wiecha jest bardzo dobra. Zabawna, napisana niesamowitym językiem, a do tego wciągająca. Jasne, pewne rzeczy pomija i samą wojnę opisuje nieco zbyt optymistycznie, ale jej lektura sprawia olbrzymią przyjemność. Nakręcony w 1959 roku film Cafe pod Minogą ma wiele … Czytaj dalej Cafe pod Minogą
To zaskakująco zabawna francuska komedia wojenna, przypominająca chwilami niezapomniane Jak rozpętałem drugą wojnę światową. Podobieństwo widać już w pierwszej scenie Zwariowanej historii Maxa i Leona, kiedy do prowincjonalnego baru w okupowanej przez hitlerowców Francji wkracza dwóch oficerów SS. Na miejscowych … Czytaj dalej Zwariowana historia Maxa i Leona
Masz nadwagę? Ważysz zdecydowanie za dużo? Nie przejmuj się. Też jesteś piękna. A przynajmniej tak zdają się twierdzić niektóre kolorowe czasopisma, które lansują modę na oversize. I pokazują modelki nie tyle zwyczajne, co zdecydowanie otyłe. W tym kontekście Jestem taka … Czytaj dalej Jestem taka piękna!
Mam słabość do serii Taxi, komediowej opowieści o szalonym kierowcy najszybszej taksówki w całej Marsylii. Francuzi dopatrywali się w niej podobieństw do serii o przygodach żandarma z Saint-Tropez. Wiadomo, Lazurowe Wybrzeże, policjanci-idioci, kryminalne zagadki okraszone mnóstwem śmiechu. Tyle że Taxi … Czytaj dalej Taxi 5
Pierwsza część Zombie SS była zaskakującym skandynawskim horrorem z dużą dawką brutalności oraz jeszcze większą humoru. Ot, efektowna krwawa jatka, która zamiast przerażać, zamierzenie śmieszyła. Zawód sprawiał jedynie sztampowy scenariusz wykorzystujący stary jak świat motyw samotnej chatki w górach. Część … Czytaj dalej Zombie SS 2
W zeszłym roku Dany Boon bawił nas Dusigroszem i Agentką specjalnej troski. W tym roku szykuje kolejne produkcje, jednak zanim trafią do kin, fani tego czołowego francuskiego komika muszą zadowolić się jego starszymi produkcjami. Takimi jak Uziemieni – historia dwójki … Czytaj dalej Uziemieni
Woody Allen zostanie zapamiętany jako wybity komik i autor wielu produkcji zabawnych, choć oczywiście niepozbawionych ambicji. Tymczasem w swoim dorobku ma zaskakująco dużo poważnych dramatów, obrazów smutnych i dających do myślenia. A także filmów, które zwyczajnie niepokoją, a jeśli bawią, … Czytaj dalej Wszystko gra
Norwegowie to jednak są łebscy. W 2009 udało mi się nakręcić horror z elementami komedii, którym błyskawicznie podbili serca miłośników gatunku. W dodatku połączyli jakże modną tematykę zombie z nazistami i miejscowym folklorem. Pewnie wychowali się na bajkach o draugr … Czytaj dalej Zombie SS
Degrengolada. Może brutalne słowo, ale samo ciśnie się na usta podczas projekcji Listów do M. 3. Pierwsza część była naprawdę udana. Druga miała swoje wady, ale dało się ją obejrzeć bez zgrzytania zębami. Część trzecia okazuje się po prostu słaba. … Czytaj dalej Listy do M. 3
W PRL-u wszystkiego brakowało. Zwłaszcza możliwości wyjechania za granicę. Wakacje kojarzyły się z wypoczynkiem u rodziny na wsi, ostatecznie w ośrodku Funduszu Wczasów Pracowniczych gdzieś nad morzem czy w polskich górach. Czechosłowacja, Bułgaria czy Węgry uchodziły za sporą atrakcję i … Czytaj dalej Niebieskie jak Morze Czarne
Adaptacje gier komputerowych rzadko kiedy są udane. Większość sprawia zawód tak graczom, jak i przeciętnym zjadaczom filmów. Dead Rising w sumie też należy do tego grona, ale znam wielu fanów serii, którzy są nim zachwyceni. To znaczy dostrzegają jego wady … Czytaj dalej Dead Rising: Strażnicy
Pod mocno politycznym tytułem Sezon na kaczki kryje się całkowicie niepolityczny film Fernando Eimbcke, meksykańskiego reżysera nagrodzonego później w Berlinie za Nad jeziorem Tahoe. Nam, Polakom, jego debiut przypomni o starym czechosłowackim serialu Nikogo nie ma w domu. Punkt wyjścia … Czytaj dalej Sezon na kaczki
Arystokracja to była zabawna klasa. Próżniacza. Oderwana od życia. Nie rozumiejąca czy wręcz nie dostrzegająca ubogich. Martwe wody kpią z jej stylu bycia, przyzwyczajeń, lęków, egzaltacji. Jednak – i na szczęście – nie są zwykłą komedią obyczajową. Reżyser Druno Dumont … Czytaj dalej Martwe wody
No i stało się. Z badań wynika, że współczesne dzieci nie chcą być policjantami. Wolą inne, lepiej płatne zawody, gdyż są po prostu praktyczne. Funkcjonariusz nie kojarzy im się już z telewizyjnym detektywem, lecz smutnym panem ochraniającym reżimowe demonstracje albo … Czytaj dalej Agentka specjalnej troski
Z dala od polityki 