Niepisane prawa to kolejna historia z cyklu Opowieści weekendowe. Przyznaję, ma ciekawy pomysł, ale moim zdaniem zawodzi wykonanie. Zbyt wielka jest tutaj przaśność lat 90., sama historia zaś wydaje się za prosta i oczywista. Głównym bohaterem jest Czarek (Piotr Szwedes), … Czytaj dalej Niepisane prawa
Czwarta część Listów do M miała pecha. Jej premiera zbiegła się w czasie z kolejną falą pandemii i zamknięciem kin w całym kraju. W efekcie ominęła wielkie ekrany i trafiła bezpośrednio na VOD. Dziś obejrzeć ją można również w telewizji. … Czytaj dalej Listy do M. 4
Ida oczarowała światową publiczność i podzieliła tę polską. Poza granicami naszego kraju została przyjęta niezwykle gorąco, była często oklaskiwana i komentowana. U nas wielu widzom zwyczajnie się nie podobała. Czasem z powodów obiektywnych, kiedy indziej politycznych lub światopoglądowych, niekiedy również … Czytaj dalej Ida
Skorumpowani są kolejną próbą nakręcenia w Polsce filmu amerykańskiego. A więc dynamicznego i efektownego widowiska o sensacyjnej fabule, rozgrywającego się w jakiejś fikcyjnej rzeczywistości tylko z pozoru przypominającej tę naszą. Aktorstwo nie ma tu większego znaczenia, podobnie akcenty, z którymi … Czytaj dalej Skorumpowani
Fuks wyrósł na kino kultowe. No dobra, może to niewłaściwe słowo, ale używają go producenci części drugiej. Twierdzą przy tym, że to jedna z najlepszych polskich komedii i że swoją popularność zawdzięcza jej Maciej Stuhr. Moim zdaniem sporo w tym … Czytaj dalej Fuks
Nie jest to z pewnością najlepszy film Romana Polańskiego, ale bez wątpienia jeden z głośniejszych. Oto kontrowersyjny reżyser o żydowskich korzeniach, który sam doświadczył okrucieństwa Holocaustu, zdecydował się opowiedzieć historię innego polskiego Żyda, Władysława Szpilmana. Wybitnego pianisty, który jeszcze przed … Czytaj dalej Pianista
Za pierwszym razem wszystko smakuje najlepiej. Oczywiście poza wódką oraz śledziami serwowanymi z ziemniakami. Także życie smakuje fajnie, kiedy dopiero się je zaczyna. I to właśnie sentyment do lat młodości zachęcił Jacka Bromskiego do nakręcenia Biletu na księżyc. Jest rok … Czytaj dalej Bilet na księżyc
Początek lat dziewięćdziesiątych był marny dla polskiego kina. Rodzimi twórcy nie potrafili odnaleźć się w nowej rzeczywistości, szukali odpowiednich tematów i środków finansowych, jednak nie znajdowali ani jednych, ani drugich. Widzowie zachłysnęli się tymczasem zachodnimi produkcjami i na te rodzime … Czytaj dalej Samowolka
Janusz Majewski uchodzi za mistrza kina historycznego. Jego najlepsze produkcje – C.K. Dezerterzy, Zaklęte rewiry czy Lokis – działy się w przeszłości i wręcz bazowały na klimacie epoki. Nie inaczej jest w przypadku filmu Excentrycy, czyli po słonecznej stronie ulicy, … Czytaj dalej Excentrycy, czyli po słonecznej stronie ulicy
Ubiegłoroczna komedia Na układy nie ma rady była mieszaniną klasycznej polskiej żenady z aktorskim drewnem pierwszego sortu. W dodatku zaserwowano ją w idiotycznej politycznej polewie, która tylko potęgowała moje zażenowanie. Uświadomiłem sobie, że kiedyś już widziałem taki film. Może nie … Czytaj dalej Zamiana
Z dala od polityki 