Nie jestem pewien, czy Pidżama Porno wymaga przedstawienia, ale niech tradycji stanie się zadość. Otóż zespół ten pochodzi z Poznania i powstał w 1987 roku z inicjatywy Grabaża i Kozaka, którzy wówczas tam studiowali. Chcieli też grać, nie tylko się uczyć, dlatego założyli punkrockową kapelę. Wystąpili w Jarocinie, w Sopocie, nagrali debiutanckie Ulice jak stygmaty, a potem… potem ludzie już ich znali.

Marchef w butonierce nie jest krążkiem nowym. Ukazał się w 2001 roku i przyniósł co najmniej kilka przebojów, choćby otwierającą krążek Twoją generację. To kawałek typowy dla zespołu, dynamiczny, zaangażowany, zaśpiewany w charakterystyczny sposób przez Grabaża. Fajna rzecz do skakania. Podobny klimat ma tytułowa, nieco mocniejsza Marchef w butonierce, ale też Chcąc pokonać Babilon czy chociażby Taksówki w Poprzek Czasu.

Chłopcy idą na wojnę z kolei to utwór nieco spokojniejszy, z wyciszonymi gitarami, przypominający, że wojny nie mają sensu, a ludzie ginący na nich często nie bardzo wiedzą, w czym tak naprawdę uczestnicą. Grabaż śpiewa też na płycie o chciwości – w Brudna Forsa, bezsensie zabijania – Zabiłem go, czy też ideach narodowych – Idą Brunatni. Tom Petty spotyka Debbie Harry z kolei to urocza ballada, podobnie jak Nocjaknoc.

Wyszła z tego bardzo dobra płyta, jedna z najlepszych w dorobku Pidżamy Porno. Wiele pochodzących z niej utworów granych jest do dziś, choćby Bon ton na ostrzu noża, Twoja generacja czy Taksówki w poprzek czasu. To album, który dobrze pokazuje wszystkie najmocniejsze strony zespołu – umiejętność łączenia chwytliwych melodii z trafnymi, często gorzkimi tekstami. Po ponad dwóch dekadach od premiery wciąż brzmi świeżo i nie sprawia wrażenia zamkniętego w realiach początku XXI wieku. Jeśli ktoś chciałby rozpocząć przygodę z twórczością Pidżamy Porno, Marchef w butonierce będzie do tego jednym z najlepszych wyborów.

Joel

Pidżama Porno, Marchef w butonierce

Polub nas na Facebooku, TikToku, BlueSky i Instagramie.
Polub nas w serwisie Media Krytyk.