Latający cyrk Monty Pythona (serial)

Cokolwiek by się napisało o Monty Pythonie, to by się po prostu napisało. Bo jakby się nie napisało, to by się nie napisało, ale to nieważne, bo skoro już się napisało, to pewnie się napisało to, co już wcześniej się napisało. Bo o Monty Pythonie napisano już chyba wszystko. O roli kabaretu w historii brytyjskiej telewizji, o spopularyzowaniu przez trupę charakterystycznego, mocno absurdalnego humoru, o doskonałych tłumaczeniach Tomasza Beksińskiego. Pytanie, czy wiedzą to najmłodsi czytelnicy, którzy pewnie na Latającym cyrku Monty Pythona się nie wychowali.

Otóż informuję, że Monty Python to najbardziej znana brytyjska kabaretowa trupa, święcąca swoje triumfy na początku lat 70. Wtedy właśnie nakręciła 45 odcinków serialu Latający cyrk Monty Pythona. Każdy z nich był zbiorem skeczy ułożonych w sposób niekiedy całkowicie chaotyczny, innym razem starannie uporządkowanych i tworzących znaczeniową całość. Bardzo nierównych, zgadza się, ale często na tyle dobrych, by zbudować swoją legendę.

Co najmniej kilkadziesiąt skeczy zyskało status kultowych i rozpoznawalnych w niemal każdym kraju na świecie, od Tajlandii po Zimbabwe. Choćby Ministerstwo głupich kroków. Albo ten z martwą papugą. Także Hiszpańska inkwizycja, Taniec z policzkowaniem rybami, Najzabawniejszy dowcip świata czy chociażby mecz piłkarski, który rozegrali filozofowie. Albo wreszcie usypianie cegły, dezorientowanie kota, atak deja vu. Wszystkie te żarty śmieszą do dzisiaj, choć nie wszystkich. Spora grupa widzów nie uległa czarowi Monty Pythona i do dziś uważa ich humor za głupi.

Z pewnością to humor nietypowy. Pozbawiony zasad, często nawet puenty. Wiele skeczów bazuje na skojarzeniach, część stanowi nawiązanie do ówczesnych wydarzeń politycznych bądź społecznych, komentarz do rzeczywistości. Członkowie kabaretu byli świetnymi obserwatorami i nie znali żadnych świętości. Potrafili śmiać się ze wszystkiego, także z siebie samych. Zresztą byli świadomi swoich aktorskich i artystycznych ograniczeń.

Trupa jeszcze przez jakiś czas tworzyła razem, potem rozpadła się, lecz jej członkowie nie przestali tworzyć. Największą karierę aktorską zrobił John Cleese, choć to filmy Terry Gilliama przez lata czarowały publiczność. A regularnie powracający na platformy streamingowe Latający cyrk Monty Pythona potwierdza, że ci osiemdziesięcioletni dziś panowie sporo po sobie pozostawili.

Zobacz, jeśli:
– Jeszcze nie znasz
– Lubisz absurdalny humor

Odpuść sobie, jeśli:
– Poczucie humoru sprzedałeś razem z nerką
– Jesteś przeciwny śmianiu się, bo towarzyszą temu upokarzające odgłosy

Michał Zacharzewski

Latający cyrk Monty Pythona, Monty Python’s Flying Circus, 1969, 1970, 1971, 1972, 1973, 1974, wyst. John Cleese, Graham Chapman, Eric Idle, Terry Gilliam, Terry Jones, Michael Palin, Carol Cleveland, Ian Davidson, Connie Booth, Rita Davies

Ocena: 8,5/10

Polub nas na Facebooku i Twitterze.
Polub nas w serwisie Media Krytyk.
Spr
awdź dostępność na platformach filmowych i VOD.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.