Niepisane prawa to kolejna historia z cyklu Opowieści weekendowe. Przyznaję, ma ciekawy pomysł, ale moim zdaniem zawodzi wykonanie. Zbyt wielka jest tutaj przaśność lat 90., sama historia zaś wydaje się za prosta i oczywista. Głównym bohaterem jest Czarek (Piotr Szwedes), … Czytaj dalej Niepisane prawa
Urok wszeteczny to trzecia z opowiastek zebranych przez Krzysztofa Zanussiego w telewizyjny cykl zatytułowany Opowieści weekendowe. Tym razem chodzi o godność i zabawę. O to, że niektórych bawi upokarzanie innych ludzi, także i tych, którzy tych upokorzeń w ogóle nie … Czytaj dalej Urok wszeteczny
Słaba wiara to druga i chyba najsłabsza odsłona cyklu zatytułowanego Opowieści weekendowe. Oparta na fabularnym schemacie, szybko zamienia się w rozprawkę religijną, rodzaj dysputy filozoficznej, która na kilometr pachnie sztucznością. Wrażenie to potęguje Maciej Orłoś w jednej z głównych ról. … Czytaj dalej Słaba wiara
W połowie lat 90. Krzysztof Zanussi nakręcił cykl niespełna godzinnych filmów zatytułowany Opowieści weekendowe. Otwierał go właśnie Damski interes, komediodramat psychologiczny opowiadający o słynnej grubej kresce, a ściślej o rozliczeniach z działaczami komunistycznymi. Akcja filmu dzieje się niemal w całości … Czytaj dalej Damski interes
Barwy ochronne, jeden z najlepszych filmów w dorobku Krzysztofa Zanussiego i czołowy reprezentant kina moralnego niepokoju, na pierwszy rzut oka wydaje się niedzisiejszy. Zarówno miejsce akcji, jak i bohaterowie nie pojawiają się we współczesnym kinie. A jednak sprawy, o których … Czytaj dalej Barwy ochronne
Kiedy film zaczyna się sceną, w której kasjer karmi kotka kanapką z papierka, to musi być to Zanussi. Serio – Serce na dłoni źle się zaczyna, źle rozwija i źle kończy. Opowiada niewiarygodną historię w sposób nieinteresujący, tandetny i moralizatorski. … Czytaj dalej Serce na dłoni
Zanussi to reżyser bardzo nietypowy. Chrześcijański intelektualista, autor kilku klasyków kina polskiego, a jednocześnie kilku szrotów, pod którymi wielu wstydziłoby się podpisać. Niegdyś ulubieniec krytyków, dziś raczej im niechętny, i to podobno z wzajemnością. Siłą rzeczy jego filmy nie są … Czytaj dalej Eter
Zanussi zawsze był twórcą nierównym. Obok produkcji znakomitych albo przynajmniej bardzo dobrych, nagradzanych na światowych festiwalach, kręcił obraz zwyczajnie słabe, nieciekawe i niezbyt poruszające. Mimo to zawsze pozostanie klasykiem polskiego kina. Autorem cenionej Struktury kryształu, Życia rodzinnego, Barw ochronnych czy … Czytaj dalej Dotknięcie ręki
Dwadzieścia pięć lat po wydarzeniach sierpnia 1980 roku Andrzej Wajda wpadł na ciekawy pomysł. Postanowił namówić czołowych polskich reżyserów do nakręcenia krótkich, kilkuminutowych nowel związanych z przemianami, do których doszło w Polsce. Nie wszyscy zdecydowali się wziąć udział w projekcie. … Czytaj dalej Solidarność, Solidarność…
Z dala od polityki 