Skinshape to projekt muzyczny autorstwa Willa Doreya, muzyka pochodzącego z Wielkiej Brytanii i mieszkającego obecnie w Londynie. Komponować zaczął jako nastolatek. Tworzył wówczas instrumentalne melodie i hip-hopowe podkłady, z czasem jednak zaczął sięgać po funk, soul, reggae czy afrobeat. Przez jakiś czas występował też w zespole rockowym Palace. Dziś sporo czasu poświęca Skinshape, czego owocem jest Nostalgia z 2022 roku.

To przyjemny, spokojny album, na który składa się jedenaście kompozycji. Otwierający płytę Theme for Lazarus przyjemnie wycisza, choć ma swoje tempo i przyjemną melodię. W Better Chances pojawia się rzadko goszczący na płycie wokal, sama kompozycja jest jazzująca, nieco nostalgiczna, łagodna, aczkolwiek nadająca się do bujania na parkiecie. Dreams of Panama bazuje na gitarze klasycznej i prostej wokalizie, z kolei Moonlight Walk ma w sobie ducha lat 80.

Uwagę moją zwrócił też lekko folkowy Albion, utwór niezwykle klimatyczny i pełen zadumy. Ciekawy jest również High Tide Storm Rising z pracującą jak w jazzie perkusją – sprawdziłby się jako windowy muzak, co nie jest z mojej strony obelgą. Bohanon’s Cornucopia brzmi łagodniej i nigdzie się nie spieszy, z kolei Bad Dreams ma w sobie elektroniczny chaos sprzed kilku dekad, a Fish & Chips piękną melodię z szumem morza w tle.

Siła Nostalgii tkwi w tym, że nie jest to album, który próbuje za wszelką cenę czymś zaskoczyć, lecz raczej pozwala zanurzyć się w określonym nastroju. Tytuł nie jest przypadkowy: Will Dorey mówił, że chodziło mu o nostalgię rozumianą szeroko – za dzieciństwem, szczęściem i smutkiem oraz miejscami, w których się dorastało. Słychać to w charakterystycznym połączeniu psychodelii, soulu, reggae, folku i trip-hopu, ale przede wszystkim w ciepłym, lekko przydymionym brzmieniu całości. Przyjemnym brzmieniu.

Joel

Skinshape, Nostalgia

Polub nas na Facebooku, TikToku, BlueSky i Instagramie.
Polub nas w serwisie Media Krytyk.