Tadeusz Ostaszewski ma na koncie kilka całkiem niezłych kryminałów milicyjnych. Jak kot to też udana pozycja. Taka klasyczna, utrzymana w stylu powieści Agathy Christie, bazująca na rozmowach, a nie pogoniach czy strzelaninach. Trup się jednak pojawia, a wraz z nim zagadka – kto zabił i dlaczego.

Przenosimy się do małego miasteczka, w którym stoi hotel. Taki typowy PRL-owski obiekt, niezbyt piękny i mało prestiżowy, ale regularnie przyjmujący podróżnych z całego kraju i oferujący im za niewygórowaną sumę przyzwoity dach nad głową. Dziś pewnie uchodziłby za hostel, bo kładł obcych sobie ludzi parami w pokojach, ale takie były realia. Nikogo też nie powinno dziwić, że nocny portier znalazł sobie zastępcę, sędziwego kumpla, który od czasu do czasu obsługiwał gości. O ile akurat  nie uciął sobie drzemki.

I to właśnie do tego kumpla pełniącego obowiązki portiera schodzi jeden z gości, narzekając na hałasy. Niby portier sprawę bagatelizuje, ale wkrótce okazuje się, że w jednym z pokojów rzeczywiście jest trup. Ściągnięta na miejsce policja rozpoczyna śledztwo, a my przysłuchujemy się kolejnym przesłuchaniom i towarzyszymy śledczym w podróżach mających na celu ustalenie świadków. W rozmowach pojawiają się kolejne tropy i fakty, które mogą mieć znaczenie dla sprawy.

Ostaszewski bawi się z czytelnikami, rzuca fałszywe podejrzenia, zwodzi, kombinuje, sugeruje pewne rozwiązania, które z czasem okazują się nieprawdziwe. Dlatego właśnie historia chwilami sprawia wrażenie naciąganej, ale… działa. To znaczy intryguje czytelnika, zaskakuje, sprawia frajdę. Jak kot to jedna z tych niepozornych książeczek, które zasługują na miano „czytadła” ze wszystkimi tego pozytywnymi i negatywnymi konsekwencjami.

Joel

Jak kot
Autor: Tadeusz Ostaszewski
Wydawnictwo Pojezierze

Polub nas na Facebooku, TikToku, BlueSky i Instagramie.
Polub nas w serwisie Media Krytyk.