
Elizabeth Clark Phair – czyli Liz Phair – nie jest młodą gwiazdką popu, która właśnie zadebiutowała i oczarowała młodzież swoją muzyką. Wokalistka zbliża się do sześćdziesiątki i ma spore doświadczenie sceniczne. Wychowała się w rejonie Chicago, zadebiutowała w 1993 roku, a Soberish to jej siódmy studyjny album. Pierwszy od kilkunastu lat.
Muzyka Phair to połączenie alternatywnego rocka z modnym popem. Świetnie pokazuje to otwierający płytę Spanish Doors, utwór pozytywny, dynamiczny, bardzo przystępny. Taki bardzo radiowy, taneczny, ale też nieagresywny. Najlepszą kompozycją wydaje się z kolei Hey Lou, rzecz gitarowa, będąca wyrzutem skierowanym wobec tytułowego pozera, niejakiego Lou. Sporo jednak w tej piosence czułości i delikatności.
Nieco ponurą kompozycją jest Good Side, rzecz o popełnionych błędach i próbach naprawienia pewnych rzeczy, błyszczy Dosage, tytułowy Soberish ma sporo pogody i przyjemny, lekki vibe, z kolei Bad Kitty wyróżnia się wyraźnym rytmem i przyjemną melodią. Lonely Street okazuje się z kolei nieśpieszną balladą z wyraźną partią basu. Soul Sucker z kolei zapada w pamięć dzięki temu, że głos wokalistki chowa się gdzieś za muzyką, nie dominuje nad nią.
Liz Phair potwierdza, że ma talent, i że nawet po 50 potrafi tworzyć piosenki, które śmiałoby mogły znaleźć się na płycie jakiejś Taylor Swift Wannabe. Soberish to kilkadziesiąt minut muzyki na niezłym poziomie, może niezbyt oryginalnej, ale przyjemnej. Potrafiącej cieszyć ucho.
Joel
Liz Phair, Soberish
Polub nas na Facebooku, TikToku, BlueSky i Instagramie.
Polub nas w serwisie Media Krytyk.