
Kolor nienawiści to trzecia powieść Bogusza Dawidowicza. Czytałem dwie poprzednie – Niewidzialny oraz My kontra świat – dlatego z chęcią sięgnąłem po kolejną. Tym razem okazała się rasowym, choć niezbyt zaskakującym kryminałem, który pozwala się zastanowić, co jest już zbrodnią, a co nie jest.
W prologu niemłoda już kobieta w brutalny sposób zabija swojego męża, następnie rzuca się pod pociąg, ponosząc śmierć na miejscu. Wiele lat wcześniej małżeństwo straciło dzieci; dziewczynki wymknęły się nocą z domu i zamarzły gdzieś na polu. Ta tragedia ich naznaczyła i być może nawet zniszczyła. I choć obydwoje próbowali później stanąć na nogi – Józef został radnym, Marylka dyrektorką w szkole – w rzeczywistości nigdy się nie podnieśli. W każdym razie skończyli, jak skończyli, bo od dawna nie umieli normalnie żyć.
Ich majątek odziedziczyła Maja Wasilewska, siostrzenica zmarłej. I to właśnie ona zleca głównemu bohaterowi przyjrzenie się bliżej sprawie i ustalenie, dlaczego Cylkowie zginęli. Leon Fiszer jest idealnym kandydatem, by to zadanie wykonać. To ceniony dziennikarz śledczy, któremu powinęła się noga, w efekcie wylądował w prowincjonalnych Parnicach. Pracuje w lokalnej gazetce i opiekuje się matką, której powoli zaczyna szwankować głowa. Dodatkowy pieniądz z pewnością by mu się przydał…
Kolor nienawiści to opowieść o jego śledztwie, a zarazem nieskomplikowany obraz miasteczka. Trzęsie nim lokalny przedsiębiorca, typ nieprzyjemny, otaczający się ochroniarzami, choć swoje do powiedzenia ma też ksiądz. Żadnego seryjnego mordercy tu nie ma – uprzedzam, by nie było rozczarowań. Dawidowicza nie interesuje intryga zawiła jak u Cobena i ciągłe zwroty akcji. Nie kręcą go też pościgi i strzelaniny. Historia, którą opisuje, rzeczywiście mogłaby się wydarzyć. Jest bardzo zwyczajna, mało spektakularna i przez to wiarygodna. Dowiadujemy się z niej, jak wydarzenia z dalekiej przeszłości oddziałują na teraźniejszość. I jak wielkie potrafią być konsekwencje czynów, które nie wydają się wielkie.
Książka jest napisana prostym, zrozumiałym, bardzo poprawnym językiem. Autor nie stara się odtworzyć tego, jak rzeczywiście mówimy, unika slangu, stylizacji czy nie zawsze zrozumiałych skrótów. Skupia się na przekazie, dzięki czemu Kolor nienawiści czyta się bardzo sprawnie i szybko. To ciekawa, intrygująca lektura, którą bardzo przyjemnie się czyta.
Joel
Kolor nienawiści
Autor: Bogusz Dawidowicz
Wydawnictwo WasPos
Polub nas na Facebooku, TikToku, BlueSky i Instagramie.
Polub nas w serwisie Media Krytyk.