Muńka wszyscy znają. To w końcu lider zespołu T. Love, wokalista solowy, celebryta chętnie udzielający wywiadów, regularnie występujący na koncertach w całym kraju. A Macio? Macia zna Muniek jeszcze z czasów częstochowskich. Dorastali na jednym osiedlu, wspólnie grali w zespole Szambo / Shamboo, a po latach nagrali płyty Tata i Piosenki.

Mama to nowa rzecz, made in 2026. Rzecz rockowa, wyrazista, dla mnie ciekawsza od ostatniego, średnio udanego albumu zespołu T. Love (Orajt). Co nie oznacza, że wchodząca gładko, bo już pierwszy numer, punkowa Wolność, trąci bezrefleksyjnym antyekoładowym populizmem i w efekcie został piosenką tygodnia w Radiu Niepokalanów. To jednak konkretna, dobrze napisana kompozycja, z fajną melodią i rytmem. Podobnie numer 1977, numer trwający raptem dwie minuty, ale wpadający w ucho.

W trzech utworach panów wspiera Sławek Pietrzak z S.P. Records. Pies ma fajny, poprockowy vibe, choć pewnie odnalazłby się w latach 80. Kochanie czas już podnieść i cover Spacer po Warszawie (pamięci Janka Grudzińskiego) bardzo przyjemnie bujają. Ciekawostką jest NeoWychowanie, nowa, żywsza wersja wielkiego hitu T.Love, zaś tytułowa Mama poświęcona jest rodzicom. Wciąż obecnym lub już niestety nie. Do przystępniejszych, lekko humorystycznych utworów należą z kolei Koledzy z FB czy NeoMiś.

W odróżnieniu od dwóch poprzednich albumów Muńka i Macia, ten zawiera głównie premierowy materiał. I to taki fajny, rockowy, ziomalski, warszawski, kumplowski. To oczywiście nie jest żaden przełom, żadna nowa jakość w polskiej muzyce – po prostu płyta, jakie po Muńku można by się spodziewać. Owszem, nieco inna od tego, co zazwyczaj proponuje T.Love, ale czy rzeczywiście tak bardzo różna?

Joel

Muniek & Macio, Mama

Polub nas na Facebooku, TikToku, BlueSky i Instagramie.
Polub nas w serwisie Media Krytyk.