It’s the End of the World but It’s a Beautiful Day to szósty album zespołu Thirty Seconds to Mars. Pierwszy studyjny bez gitarzysty Toma Miličevicia. I nie jest to krążek rockowy, jakby chcieli niektórzy. To czysty pop wsparty elektroniką, czasem może zerkający na półkę z muzyką gitarową, ale robiący to bardzo rzadko.

W piosenkach wokalista Jared Leto mierzy się z tematem miłości i rozstania, w związku z czym większość utworów jest dość smętna. Otwierający krążek Stuck jest przyjemną, melodyjną balladą opartą na mocniejszym bicie. Więcej bólu słychać w Life is Beautiful, którego mocniejszy refren zapada w pamięć. Seasons opowiada o zmianie i czuć w nim nostalgię, zaś Get Up Kid porusza temat podnoszenia się po upadku. Love These Days skupia się natomiast na wyzwaniach, jakie niesie uczucie we współczesnym świecie.

Potem zaś jest równie delikatnie. Przyjemne World on Fire, przebojowe 7:1, balladowe Never Not Love You czy zagrane z lekkim pazurem Midnight Prayer nie pozostawiają wątpliwości, że płyta It’s the End of the World but It’s a Beautiful Day ma bawić młodą publiczność potrzebującą lekkich, emocjonalnych kawałków. Lost These Days wraca do balladowych klimatów, a całość wieńczy Avalanche.

It’s the End of the World but It’s a Beautiful Day pewnie przekona fanów zespołu i będzie wracać w rozgłośniach radiowych, ale to pozbawiona wyrazu muzyka środka. Przyjemna, choć jednocześnie bardzo nijaka, spokojnie mogąca sączyć się ciuchutko w windzie czy supermarkecie. Brakuje tu zarówno mocniejszych emocji, jak i kompozycji, które na dłużej zostałyby w głowie. To album, który nie drażni, ale też rzadko daje powód, by wrócić do niego po zakończeniu odsłuchu

Joel

It’s the End of the World but It’s a Beautiful Day, Thirty Seconds to Mars

Polub nas na Facebooku, TikToku, BlueSky i Instagramie.
Polub nas w serwisie Media Krytyk.