Michael Angelo Batio to amerykański gitarzysta znany z działalności w zespole Nitro na przełomie lat 80. i 90. Dziś gra w Manowar, a słynie z bardzo nietypowych gitar – takich z dwoma czy nawet czterema gryfami. Swoje spore umiejętności pokazuje na instrumentalnym albumie No Boundaries z 1995 roku.

Krótkie intro rozpoczyna zabawę. Zaraz po nim pojawia się Rain Forest, nastrojowa kompozycja z przyjemnymi solówkami układającymi się w melodię. MAB’owi nieraz zarzucano, że jest shredderem, potrafi szybko grać, ale już na komponowaniu się nie zna. Dzięki Rain Forest i kolejnym kompozycjom z płyty, kosmicznemu Science Fiction czy balladzie Peace, skutecznie udowadnia, że i w tej dziedzinie daje radę. Błyszczą zwłaszcza takie kawałki jak dynamiczny The Jam Game czy krótki The Finish Line.

Album zaskakuje zróżnicowaniem i przede wszystkim tym, że mimo braku wokalisty znalazły się na nim pełnoprawne, rozbudowane utwory, a nie zbiór gitarowych popisów. Batio stawia tu na melodykę, na progresywne tony i emocje, których tu znacznie więcej niż w kawałkach Nitro. Gitarzysta wykorzystuje instrument na różne sposoby — potrafi naśladować nucenie wokalisty, tworzyć melodię jak klawiszowiec, by za chwilę przejść do charakterystycznego dla siebie, technicznego shredowania.

Jego sprawność jako gitarzysty nie dominuje nad kompozycjami, lecz pozostaje ich integralną częścią. Największą zaletą albumu jest właśnie równowaga między techniką a muzykalnością. Miłośnicy hard rocka, a także gitarowych wirtuozów, odnajdą tu sporo ciekawych muzycznych podróży. Być może też dzięki No Boundaries przekonają się, że Michael Angelo Batio należy do czołówki instrumentalistów. Wielka szkoda, że znają go głównie koneserzy gatunku.

Joel

Michael Angelo Batio, No Boundaries

Polub nas na Facebooku, TikToku, BlueSky i Instagramie.
Polub nas w serwisie Media Krytyk.