The Novorodkens to kolejna muzyczna formacja komediowa, która stara się bawić słuchaczy swoją muzyką. W dobie AI to potężny trend; każdego dnia na streamingi trafiają dziesiątki mniej lub bardziej zabawnych kompozycji stworzonych przez sztuczną inteligencję. Błyskawicznie zdobywają fanów. The Novorodkens mają nad nimi tę przewagę, że są prawdziwi. To ludzie z krwi i kości.

A dokładniej z Kaszub.” Ta swoista retrospektywna dekonstrukcja barwnych i krzykliwych elementów naszej popkultury wykluwa się w oparach absurdu, nagromadzonych w śródmózgowiu protagonisty i akuszera przedsięwzięcia, Dj’a Szneptucha, w roku 2001. Sformowana naprędce formacja daje swój pierwszy występ w legendarnym gdyńskim anty-klubie Mojave, gdzie w krótkich abcugach zdobywa swoją pierwszą wierną rzeszę fanów. A potem? Potem jest już tylko pod górkę”, można przeczytać na Bandcampie i w materiałach promocyjnych.

Pornofolk z 2017 roku potwierdza potencjał The Novorodkens. Album składa się bowiem z szesnastu sprawnie napisanych kompozycji, lekkich, prześmiewczych, ale bardzo fajnie zaaranżowanych, zagranych i zaśpiewanych. Pewnym zgrzytem może być jedynie to, że większość utworów to covery. Panowie szczególnie ukochali sobie Piotra Fronczewskiego, bo słyszymy tu kilka numerów Franka Kimono (Pola Monola, King Bruce Lee Karate Mistrz czy Dysk Dżokej) i Ambrożego Kleksa (chociażby Z poradnika młodego zielarza). Do tego dochodzi parę kawałków tradycyjnych (Kaszëbsczé jezora, Pieniążki, Wódka, Czerwone i Bure) i garstka oryginalnych propozycji.

Muzycznie The Novorodkens skaczą po stylach ze sporą sprawnością. Czasami ocierają się o disco polo, kiedy indziej proponują pieśni biesiadne, kawałki rockowe, dance’owe czy elektroniczne. I choć wyłania się z tego chaos, to poszczególne kompozycje się bronią. Zwłaszcza na imprezach, kiedy trzeba trochę rozluźnić towarzystwo.

Joel

The Novorodkens, Pornofolk

Polub nas na Facebooku, TikToku, BlueSky i Instagramie.
Polub nas w serwisie Media Krytyk.