Crazy Lixx to szwedzki zespół rockowy rodem z Malmö, który gra muzykę w stylu Def Leppard. To taki amerykański rock, bardzo melodyjny, gitarowy, okraszony chórkami. Powstali w 2002 roku, parę razy zmienili już znaczną część składu, ale wciąż grają. A płytę Street Lethal wydali w pandemii.

Nie słychać tego. To po prostu kolejny dobry album zespołu, niewiele wnoszący do jego dorobku, ale też zupełnie mu nieszkodzący. Jedenaście zgromadzonych na krążku utworów jest melodyjnych, głośnych, mocno gitarowych, ale wpisujących się w to, co zespół tworzył do tej pory. Zaczyna się od krótkiego instrumentalnego intro Enter de Dojo, po którym pojawia się już gitarowy, dynamiczny utwór Rise Above. To opowieść o potrzebie walki o marzenia, okraszona fajnym riffem i wybijającym się refrenem. Równie udanie brzmi kolejny na liście Anthem for America.

Fanów z pewnością ucieszy The Power, utwór melodyjny i koncertowy, po którym pojawia się Reach Out, kawałek jakby żywcem wyjęty z lat 90. Tak wtedy grali Queensrÿche, Scorpions czy nawet Aerosmith. Instrumentalny Final Fury trwa zaledwie dwie minuty i przypomina ścieżkę muzyczną ze starej gry komputerowej, zaś tytułowy Street Lethal przyciąga tempem. Choć mnie bardziej przypadł do gustu kolejny numer, Caught Between the Rock N’ Roll, bardzo chwytliwy i sprawnie napisany. In the Middle of Nothing zaczyna się od mocnego uderzenia, ale zachowuje balladowy charakter, z kolei One Fire – One Goal ma epicki charakter. Całość wieńczy siedmiominutowe Thief in the Night.

Miłośnicy Crazy Lixx mogą śmiało sięgać po ten zestaw, bo płyta jest dobra, została ciepło przyjęta, a niektóre kawałki – Rise Above czy Anthem for America – regularnie powracają na koncertach grupy. Z drugiej strony trudno tu mówić o jakichkolwiek nowościach. Komu Crazy Lixx do tej pory się nie podobało, nie zmieni zdania. Bo to wciąż ta sama muzyka.

Joel

Crazy Lixx, Street Lethal

Polub nas na Facebooku, TikToku, BlueSky i Instagramie.
Polub nas w serwisie Media Krytyk.