Włosi mają niesamowitą przeszłość i potrafią ją sprzedawać. Także dzieciom, czego dowodem niech będzie film animowany Prawie jak gladiator. Nie jest to może lekcja historii, ale na pewno przyjemne, choć niepozbawione przemocy widowisko dla najmłodszych widzów.

Tymon jako dziecko traci w Pompejach rodziców. Przygarnia go wówczas Chiron, właściciel rzymskiej szkoły dla gladiatorów, i na dobrą sprawę usynawia. Chłopak w dzieciństwie mnóstwo czasu spędza z Lucyllą, ale kiedy dziewczyna wyjeżdża do szkoły, załamuje się. Obrasta tłuszczem i robi się leniwy. Niby próbuje zostać gladiatorem, jak wszyscy jego koledzy, ale nie bardzo się przykłada. Nadwaga staje się jego drugim imieniem, a trzecim – brak koordynacji ruchowej będący źródłem bawiącego dzieci slapsticku.

Nie będę ukrywał – Prawie jak gladiator to przewidywalny film. Lucylla bowiem wraca, a Tymon zaczyna się starać, by mimo wszystko zdobyć jej względy. Okazję ku temu ma, bo w Rzymie powstaje koloseum (totalna prowizorka wznoszona przez lewego developera), na którym zostaną rozegrane mistrzostwa. Problem w tym, że aby zrobić z chłopaka gladiatora, trzeba nie tyle Chirona, co wojowniczki Diany, której katorżnicze metody pracy nawet z ciapy zrobiły basiora.

To nie jest żaden przebój ani też dzieło wybitne. Prawie jak gladiator ma tę przewagę nad konkurencyjnymi produkcjami, że toczy się w czasach historycznych i być może zainteresuje nimi dzieciaki. Gorzej, jak zdecydują się zostać gladiatorami i rozpoczną swoją karierę od bójek na podwórku. O ile chodzą na podwórku, bo przecież dziś podwórka świecą pustkami…

Zobacz, jeśli:
– Ciekawią cię czasy gladiatorów
– Lubisz animacje dla dzieci

Odpuść sobie, jeśli:
– Spodziewasz się nowego Gladiatora
– Kochasz dobre, dopracowane animacje

Michał Zacharzewski

Prawie jak gladiator, Gladiatori di Roma, 2012, reż. Iginio Straffi

Ocena: 5/10

Polub nas na Facebooku, TikToku i Instagramie.
Polub nas w serwisie Media Krytyk.
Sprawdź dostępność na platformach filmowych i VOD.