W oficjalnych materiałach dotyczących Równonocy Darii Kasperak czytamy, że tytuł odnosi się do zrównania dnia z nocą.  Ponoć to czas najważniejszych spotkań i ostatecznych pożegnań. Podróż w kierunku własnej esencji życia…

Może rzeczywiście tak jest. Równonoc opowiada prostą historię, wiele pozostawiając widzowi. Oto młoda dziewczyna zdąża dokądś… Prawdopodobnie do swojej biologicznej matki, z którą dotąd nie miała kontaktu. Kobieta nie chce jej przyjąć. Zamyka przed nią drzwi, ale później ją wpuszcza, nawet częstuje herbatą. To oczywiście nie cały film, a jedynie jego pierwsza połowa. Wstęp do prawdziwej opowieści.

Krótkometrażówka ma swój klimat, który budują zdjęcia kręcone z ręki, niepokojąca muzyka i ciągły szum w tle, nawracające dźwięki przyrody. Wreszcie las, którzy przynosi pytanie, ale nie daje odpowiedzi. Odpowiedź może dać nauka, która została tu przeciwstawiona zabobonom związanym z tytułową Równonocą. Choć ważniejsze wydaje mi się to, co tworzy się w naszych głowach. Kasperek opowiada bowiem historię wymagającą empatii. Poczucia tego, co mogą czuć bohaterki.

Trochę mnie boli, że – niczym w Aftersun – wszystko spada tu na barki widza. To on musi dośpiewać sobie tę historię, odszukać w niej akcenty, które uzna za istotne. Albo i nie uzna bądź coś sobie nadinterpretuje. Czy znajdzie tu punkt wyjścia do dyskusji czy choćby przemyśleń? Nie jestem przekonany, choć rozumiem, że poszukiwanie rodzica może być dla ludzi ważne. To zaskakująco częsty temat polskich krótkometrażówek…

Zobacz, jeśli:
– Lubisz dramaty
– Cenisz domysły
– Ciekawią cię historie „z życia wzięte”

Odpuść sobie, jeśli:
– Nie lubisz, gdy film bazuje na niedopowiedzeniach

Michał Zacharzewski

Równonoc, 2020, reż. Daria Kasperek, wyst. Weronika Asińska, Dorota Kiełkowicz, Dawid Ptak

Ocena: 4/10

Polub nas na Facebooku, TikToku i Instagramie.
Polub nas w serwisie Media Krytyk.
Sprawdź dostępność na platformach filmowych i VOD.