Daniel Keyes napisał opowiadanie zatytułowane Kwiaty dla Algernona w 1958 roku. Dostał za nie nagrodę Hugo i szereg innych wyróżnień, dlatego przerobił je na pełnoprawną powieść. Potem był jeszcze film fabularny, wreszcie historię przeniesiono na deski teatrów z całego świata. Bo teatry, jak się okazuje, to wyśmienite miejsce dla historii z pogranicza dramatu i… science fiction.

Tytułowy Algernon to szczur żyjący w laboratorium i regularnie pokonujący przygotowany dla niego labirynt. Naukowcom udaje się zwiększyć jego inteligencję i sprawić, by gryzoń coraz lepiej radził sobie z tym wyzwaniem. Potem przychodzi pora na człowieka, Charliego Gordona. Chłopak ma 32 lata i IQ na poziomie 68 punktów. Pracuje w piekarni  i marzy o tym, by stać się kiedyś mądrzejszym. I dostaje taką szansę. Czym się ona dla niego zakończy?

Kwiaty dla Algernona są na dobrą sprawę pamiętnikiem Charliego. Stąd pierwsze jego wpisy są niezwykle proste, pełne błędów ortograficznych i językowych. Świetnie pokazują, w jak prosty sposób chłopak myśli i jak wielkie ma kompleksy. Jak trudne miał życie i z jakimi wyzwaniami musi się mierzyć. Czekającą go stopniową przemianę zobaczymy jego własnymi oczami, poznamy przy okazji jego myśli i niepokoje. Być może dlatego jest tak poruszająca…

Książka Keyesa uchodzi za jedną z najwybitniejszych powieści science-fiction XX wieku. W dodatku powieść przystępną, mogącą zainteresować czytelników omijających dotąd ów gatunek. Autorowi nie chodziło bowiem o samo genialne odkrycie, a o Charliego. Kwiaty dla Algernona koncentrują się na nim i pokazują, jak wiele znaczy w naszym społeczeństwie mądrość, widza i inteligencja. Tylko czy czasami nie lepiej jest być głupim?

Joel

Kwiaty dla Algernona
Tytuł oryginalny: Flowers for Algernon
Autor: Daniel Keyes
Wydawnictwo Rebis
Przekład: Krzysztof Sokołowski

Polub nas na Facebooku, TikToku, BlueSky i Instagramie.
Polub nas w serwisie Media Krytyk.