Zima w reżyserii Giulio Mastromauro to włoska krótkometrażówka, którą przepełnia smutek. I ów smutek, wręcz rozpacz, udało się autorowi nieźle uchwycić. Problem w tym, że na tym kończy się ta historia. Nie przynosi niczego więcej. Ale może niczego nie można tu już dodać?

Przenosimy się do Włoch. Zima powoli dobiega końca, choć wciąż jest szaro i nieprzyjemnie. Nawet w lunaparku, który kojarzy się przecież z wszystkimi kolorami tęczy, światłami, tłumami, jest dziwnie cicho i spokojnie. Prowadząca go rodzina dopiero przygotowuje się do sezonu. Ściąga pokrowce, sprawdza maszynerię, naprawia usterkę. Ojcu i dziadkowi towarzyszy w tym młodziutki Timo.

Jednak Zima to opowieść o tragedii. Matka Timo jest umierająca. Chłopiec ma jeszcze nadzieję, że wyzdrowieje, że podniesie się na nogi, ale to się nie dzieje. Kobieta umiera. Dlatego on tę zimę zapamięta do końca życia. Dlatego my również odczujemy ten smutek, raz jeszcze przypomnimy sobie wiekowe „memento mori”. Nigdy nie wiadomo, kiedy przyjdzie nam się pożegnać z tą czy inną osobą, z członkiem rodziny, kumplem, sąsiadem, z którym gadało się w windzie…

I to właśnie Zima przypomina. Wielka szkoda, że nie dodaje do tego niczego więcej. Może zabrakło czasu? A może rzeczywiście niczego więcej dodawać nie trzeba? Matka umiera, wszystkim jest bardzo smutno i tyle. Trochę za mało, by się filmem zachwycić, nawet jeśli to – paradoksalnie – samo życie…

Zobacz, jeśli:
– Lubisz krótkie filmy
– Kochasz lunaparki
– Cenisz obrazy o żałobie

Odpuść sobie, jeśli:
– Nie szukasz smutnego filmu
– Liczysz na głębię w potraktowaniu tematu

Michał Zacharzewski

Zima, Inverno, 2020, reż. Giulio Mastromauro, wyst. Christian Petaroscia, Giulio Beranek, Babak Karimi, Elisabetta De Vito, Enrico Di Troia

Ocena: 5/10

Polub nas na Facebooku, TikToku i Instagramie.
Polub nas w serwisie Media Krytyk.
Sprawdź dostępność na platformach filmowych i VOD.