W natłoku ptasich animacji od lat zalewających kina warto nie przegapić Na fali – zakręconej amerykańskiej komedii o pingwinach. A czemu? Bo jest lekka i zabawna, a do tego ma przesłanie. No i wygląda lepiej niż wiele europejskich produkcji z trzeciej dekady XXI wieku.

Nakręcony w konwencji mockumentary film opowiada historię mieszkającego na Antarktydzie pingwina, który przed laty spotkał legendarnego surfera, pingwina cesarskiego Wielkiego Zeta, i od tego czasu marzy o pójściu w jego ślady. Kiedy zwraca na niego pewien skaut i wyszukiwacz talentów, Cody Maverick postanawia skorzystać z jego propozycji i wziąć udział w międzynarodowym konkursie surferskim. Bo chłopak ma dużo większe ambicje niż praca w przetwórni ryb.

Na fali najlepiej nazwać animacją inspirowaną Shrekiem. Czuć to zwłaszcza w humorze. Z jednej strony adresowanym do dzieci, z drugiej pełnym mrugnięć do dorosłej części publiczności, choćby nawiązań do kontrkultury lat 60. i dość szablonowo potraktowanej społeczności surferów. Na to nakłada się oczywiście praca tłumacza (Bartosza Wierzbięty), który dość swobodnie podszedł do tekstu i wplótł w linie dialogowe wiele powiedzonek bardziej pasujących co naszej, polskiej rzeczywistości niż amerykańskiego filmu. Osobiście nie mam nic przeciwko takiemu rozwiązaniu.

Oczywiście daleko tej produkcji do najlepszych dzieł Disneya czy Pixara. Nie tyle pod względem technicznym, co fabularnym – brakuje tu głębi, którą mogliby docenić starsi widzowie. Z drugiej strony Na fali to wciąż film o wiele lepszy od produkcji docierających obecnie do polskich kin. Lekki, zabawny, egzotyczny, przyjemny dla oka, z bohaterami, których daje się lubić. I z przesłaniem, a co!

Zobacz, jeśli:
– Lubisz pingwiny
– Szukasz filmu dla dzieci
– Cenisz zabawne animacje

Odpuść sobie, jeśli:
– Boisz się wody

Michał Zacharzewski

Na fali, Surf’s Up, 2007, reż. Chris Buck, Ash Brannon

Ocena: 8/10

Polub nas na Facebooku, TikToku i Instagramie.
Polub nas w serwisie Media Krytyk.
Sprawdź dostępność na platformach filmowych i VOD.