W trwającym niespełna 20 minut dokumencie Trochę raju przenosimy się do niewielkiego gospodarstwa położonego w cieniu śląskiej elektrowni. Na horyzoncie widać komin, wokół rozciągają się pola. Dom jest skromny, wręcz ubogi, podwórko strasznie zagracone. Trzy małe dziewczynki wychowują się więc w biedzie. Ale czy to źle?

To małe dzieci. Mogłyby pewnie chodzić do przedszkola, ale cały dzień spędzają w domu, z rodzicami. Bawią się, podglądają małe kotki, biegają po podwórku. Dzięki olbrzymiej wyobraźni wymyślają sobie niesamowite zabawy. Przy okazji poznają świat w całym jego pięknie, ale i okrucieństwie. Bo kiedy trzeba kaczorowi uciąć łeb, to stoją i patrzą się w zdziwieniu. A kiedy śpią, to wszystkie razem, na jednej kupie…

Na ten świat można spojrzeć z dwóch perspektyw. Choćby oburzyć się warunkami, narzekać na bród i graty, pomstować na rodzica, który na oczach dzieci zabija kaczkę na obiad. To rzeczywiście trzeci świat. Ale też świat, w którym jeszcze niedawno dorastały się całe pokolenia. Czuć w nim miłość, czuć wolność, czuć fantazję i ciekawość świata. Nie wiem, czy nie lepsze takie wychowanie niż lata spędzone w komórkach i tabletach.

Film ma swój urok i ciepło, ma też nieco nostalgiczny wydźwięk. Bo ten świat powoli odchodzi już do przeszłości. Nie pozwolą na niego instytucje pomocowe, które bardziej wchodzą w życie innych ludzi. Czy to dobrze? Chciałoby się przytaknąć, ale czasami pojawiają się wątpliwości. Bo te dzieci naprawdę mogą wyrosnąć w tym Trochę raju na fantastycznych ludzi…

Zobacz, jeśli:
– Lubisz dokumenty
– Kochasz filmy o dzieciach
– Lubisz kotki
– Nie lubisz kaczorów

Odpuść sobie, jeśli:
– Razi cię bieda, prostota i trudne warunki

Michał Zacharzewski

Trochę raju, 2020, reż. Andrzej Cichocki

Ocena: 7/10

Polub nas na Facebooku, TikToku i Instagramie.
Polub nas w serwisie Media Krytyk.
Sprawdź dostępność na platformach filmowych i VOD.